YA! SİZ HEPİNİZ BİRLEŞSENİZ DE TEK GAZETE ÇIKARSANIZ OLMUYO MU?  
Yaş kuşağım, bugünün yaşam koşullarına adapte olmuş ya da adapte olmaya çalışıyor. Üst kuşağımız ise istisnalar hariç, teknolojiye asistanları (Torun veya ergenleri)  ile uyum sağlamaya çalışıyorlar. Bizim kuşak şu zaman diliminde biraz şanslı sayılır. Yani, üst kuşağın yaşam tarzı ile olgunlaşmış, alt kuşağın destekleri ile yeni kuşağı anlayabilmiştir.

Aile meclislerinde, bizim kuşak konuyu ortaya atıp üst kuşağı konuya çeker sonra da ortadan sıyrılır. Ne mi bu konular? Kısaca örnekleyelim; Eski günlerdeki yaşam tarzı. Ev yaşamında, üzerinde kestane pişen kuzine sobaların varlığından tutun, buzdolabının olmadığı, gaz lambası aydınlatmasından, Radyo da tiyatro seslendirmesine kadar birçok yaşamın, o gün var olan teknolojileri işte.

Yurtta olup bitenleri, Radyo denilen, teknolojik bir cihazdan öğrenirdik. Radyoyu açtığımızda tok sesi ile rahmetli Hasan Mutlucan eserleri yayınlanıyorsa, vay ki yurdumuzda bir olaylar var, demektir. Sonrasında belirli gün ve saatlerde yayın yapan ‘Televizyon’ denilen radyonun resimlisi(!) hayatımıza girdi. Tüm bunlar olurken, Anadolu’da şehir merkezinde yaşayanların ertesi günü, ilçelerde yaşayanların ise daha sonraki gün okuyabildiği, basılı gazeteler vardı. Okuyabilmek için sabahın erken saatlerinde bayiden satın almanız gerekirdi. Eğer ki öğleden sonraya kalırsanız, bayiden” Kalmadı” sözünü duyar, yığılır kalırdınız. ( Okumaktan çok gazetede yayınlanan, Çekiliş vs. kuponu biriktirenler bilir bu duyguyu)

Teknoloji geliştikçe, gazeteler ofset teknolojisi ile hazırlanmaya başladı. Web ofset makinaların hayatımıza girmesi ve dağıtım ağlarının genişlemesi ile yerel bazda var olan çok sesli anlayış hakimiyetini sürdürdü. Bir süre. Fikir emekçileri iş bulma konusunda sıkıntı çekmediler fakat yayıncılar için zorlu bir dönem başladı. Yayıncılar, kadro zorunluluğu nedeni ile fikir işçisi bulmakta zorlandı. Ardından gazete kağıdı, kalıp, dağıtım fiyatlarındaki yüksek rakamlar, yayıncıları zorunlu birleşmelere yönlendirdi. Önceki yıllarda İnternet haber sitelerinin hayatımıza girmesi ile de basılı gazeteler ne acıdır, deyim yerinde ise entübe edilmekten çıkamadı.

Basın sektöründe Bizi İlgilendiren Kurumun ilimize gelmesi ile çok fazla zaman geçmeden birleşerek kapanan gazetelerden geriye sadece 4 haftalık 5 günlük gazete yayın hayatını sürdürmeye çalıştı. Milyonlara varan okuyuculardan çok küçük bir azınlık; ” Ya! Siz hepiniz birleşseniz de, tek bir gazete çıkarsanız olmuyo mu? diyerek, engin fikirlerini beyan etmelerine, yanıt bile vermedik. Demedik; ”Bir yerimiz varsa bu dünyada, her şey insanca olmalı. Sevmek de, yaşamak da, ölmek de” dizeleri ile bize yön veren değerli üstadımız, kalbimizde yaşayan E. Cansever’in duyguları, bizim çizgimizi yansıtır.

“HEPİNİZ BİRLEŞSENİZ DE TEK GAZETE… ” Diyenlerin DEDİKLERİ OLDU YA LA! 

Bugün ne yazık ki İlimizde evrendeki GÜNEŞ gibi parlayan tek bir gazete kaldı. Bu tek bir gazete yayın hayatını devam ettirmeye çalışıyor. Emek verenlere başarı dilerim.

Üstteki bu fotoğraf, bizim bir araya geldiğimiz, halk adına bir güç olabilmek için oluşturduğumuz, Denizli Gazeteciler Cemiyeti ‘nin giriş kapısında bulunan görsel. Bu görselde yer alan ve kısa ömürleri nedeni ile yer alamayan tüm Denizli gazetelerini görüyorsunuz. Ne yazık ki! Bu görselde görülen gazetelerin, artık hiçbiri yok ! Kapanan gazetelerin sonucu olarak da fikir işçisi birçok arkadaşımızın işsiz kaldığını istemeyerek de olsa yazıyorum.

Biz bugün, 1961 yılının Ocak ayında yasalaşan, 212 Sayılı Fikir İşçileri Kanunun, yürürlüğe girmesi ile elde edilen edinimlerin kazanılması sonucu 10 Ocak 1962 yılından 1971 yılına kadar Bayram olarak kutladığımız,1971 yılında ki Askeri vesayetin sonucu Gün olarak ilan edilen, o yıllarda ki emekçi büyüklerimizin başarısını bugün kutluyoruz.

10 Ocak tarihini tekrar Bayram olarak kutlamak dileklerimle…

Tek arzumuz, şimdiki genç kuşağa kutlayabilecek bir Basın Bayramı bırakmak….

10 OCAK ÇALIŞAN GAZETECİLER GÜNÜ KUTLU OLSUN. 

Mümtaz DÜNDAR